print deze pagina

Ervaringsverhaal van een moeder met een inmiddels tweejarige dochter

Mijn partner en ik hebben ons terdege voorbereid. We hebben gekeken naar wat risicofactoren zijn zoals erfelijkheid.

Met betrekking tot mogelijke geboorteafwijkingen heb ik mijn medicatie veranderd. We hebben een inschatting proberen te maken over zwangerschap- of postpartum klachten. We waren best positief. Ik ben al langdurig stabiel, heb ziekte-inzicht en we hebben een goed netwerk om ons heen.

Toch was er ook angst: Wat als ik instabiel zou worden? Wat zou dat betekenen voor mijn partner? Hij moet het dan overnemen, opvangen en is dat haalbaar? En voor de langere termijn: Kan ik het moederschap aan en zo niet wat betekent dat voor ons kind?

Tegelijkertijd was er de geruststelling dat een kind zijn/haar moeder breder ervaart dan alleen iemand met een stoornis. Ik weet dat ik de moeite waard ben, ook als moeder. En ik weet dat een kind ook sterk en veerkrachtig is.

Wat we hebben gedaan:

Met mijn behandelaar hebben we een praktisch plan gemaakt voor ‘wat als’-situaties.
We zijn naar de POP poli geweest voor adviesgesprekken en de uitkomst was voor ons altijd positief.
Ik heb ervoor gezorgd dat ik fysiek en mentaal fit was.
Yoga was voor mij een goede voorbereiding, gaf vertrouwen in lichaam en geest (Patricia Vriens – ‘Bewust in beweging’)

Ik heb mijn signaleringsplan aangepast voor na de bevalling:

  • Medicijnen op meerdere momenten van de dag. Frequentie van bloedprikken.
  • Afspraken met betrekking tot bezoek (wie, op welk moment, hoe lang, wie helpt bij begrenzing)
  • Vaste rusttijden met telefoon uit.  
  • Wat nodig is voor prikkelarme situatie (telefoongebruik, dingen doen die me rustig maken zoals slapen, boek lezen, yoga, tv kijken, dagboek als uitlaadklep)
  • Afspraak maken met de psychiater/spv voor monitoren en eventuele aanpassing in medicatie.
  • POP poli zo nodig om advies vragen.

De kraamtijd is voor ons een intense tijd geweest waarin veel is gebeurd en er veel prikkels waren. Achteraf gezien had ik nog beter mijn signaleringsplan kunnen volgen (mijn partner heeft na een week het plan erbij gepakt en mij ermee geconfronteerd).
Ook had het goed geweest als ik direct preventief slaapmedicatie had genomen en sneller anti-depressiva in plaats van het zwaartepunt bij gedragsinterventies te leggen.
Ik had behoefte om na te praten en dat had beter georganiseerd kunnen zijn. Wel heb ik bij Mamakits een aantal ondersteunende gesprekken gehad. Bij Mamakits zit ook veel expertise. Zij geven ook advies in de aanloopfase van het krijgen van een kind.

Al met al heeft het best een tijd geduurd voor alles voorspoedig liep.
Maar nu gaat het goed. Ik ben steeds meer geland in de moederrol en we zijn heel gelukkig met onze prachtige dochter!