print deze pagina

Een late diagnose

Mijn man en ik waren aanvankelijk helemaal niet van plan om aan een kind te beginnen, we hadden het goed en gingen vaak op vakantie en deden leuke dingen en gaven makkelijk ons geld uit.

Totdat het op mijn dertigste toch begon te kriebelen en we besloten ervoor te gaan,eerst heb ik een afspraak met de huisarts gemaakt want ik gebruikte prozac tegen mijn depressies, en hij raadde mij aan om daarmee te stoppen maar eerst nog wel een half jaar te wachten met het proberen zwanger te worden. Dit gewoon om eens te ervaren hoe ik me zonder medicatie zou voelen.

Ik vond dit grote onzin en als ik me wat in mijn hoofd haal moet het ook zo snel mogelijk gebeuren, bovendien kon het nog wel een aantal maanden duren voordat ik zwanger was. Het tegendeel was waar en we waren na de eerste poging al zwanger en dolblij.

De zwangerschap verliep voor mij geestelijk beter dan verwacht, alleen kwam ik in de 25e week al thuis te zitten van mijn werk in verband met bekkeninstabiliteit daar had ik op zich niet veel problemen mee en kon zo in alle rust alles voorbereiden op de komst van de kleine.

De laatste 2 weken van de zwangerschap begon mijn stemming wat neerslachtig te worden,en had veel last van vochtophopingen in mijn enkels zodat ik op een gegeven moment bijna niet meer lopen kon. Maar het was natuurlijk logisch dat je daar niet echt vrolijk van wordt.

Twee dagen nadat ik was uitgerekend,begonnen ’s nachts de weeën ik was blij dat het begon, maar helaas duurde het allemaal nogal lang en moesten we naar het ziekenhuis, en daar begon de ellende eigenlijk al. Ik was aan het bevallen maar door mijn hoofd spookten allemaal nare dingen uit mijn verleden en die er op dat moment niet toe deden,het lukte gewoon niet die gedachten te stoppen.

Ik heb verschrikkelijk geschreeuwd tijdens de bevalling, niet van de lichamelijke maar van mijn geestelijke nood. Daarbij was de bevalling zwaar en onze zoon werd met de vacuumpomp gehaald terwijl twee personen op de buik duwden. We kregen een prachtige zoon, zo een geweldig wonder!

Wij bleven een nacht in het ziekenhuis, ik voelde me vreemd/zweverig en met het aanleggen aan de borst ging het totaal niet, het was erg druk op de kraamafdeling en ik voelde me aan het lot overgelaten. Kapot van vermoeidheid was ik maar heb die nacht geen oog dichtgedaan.

Gelukkig mochten we de volgende dag naar huis,dan zou alles beter worden dacht ik. We kregen een jonge aardige kraamverzorgster die haar werk goed deed en serieus nam,het klikte goed.

Maar ik voelde me zo raar en het slapen lukte niet zowel ‘s nachts als overdag, mijn stemming was heel erg wisselend van over energiek en enthousiast naar depressief, en dit wisselde zich meerdere malen per dag en nacht. Ik durfde er niets over te zeggen want ik deed mijn masker wel weer op, ik behoorde toch een dolgelukkige moeder op een roze wolk te zijn. Wel was ik heel erg bang vooral ’s nachts ik had het gevoel door te draaien en gek te worden. Toen ik 3 dagen thuis was kwam de huisarts onverwacht, ik was hier erg blij mee want ik moest hem spreken over mijn slapeloosheid en ik heb hem zelfs verteld dat hij gelijk had en dat we beter een half jaar hadden kunnen wachten met zwanger worden. Achteraf had er toen natuurlijk al lang een lampje moeten gaan branden bij die arts,maar hij schreef me slaapmedicatie voor.

Deze tabletten deden niets bij mij, en ik moest van de verloskundige maar een wijntje drinken ’s avonds en dat terwijl ik ook nog pogingen deed om borstvoeding te geven.

De volgende dag heb ik zelf de huisarts nog een keer laten komen, hij was lichtelijk geïrriteerd en ik moest geduld hebben het kwam wel goed. Maar inmiddels was de bevalling vier dagen geleden en ik had nog geen minuut geslapen.

Midden in de nacht was ik zo wild en ging poetsen en de kasten opruimen,en veel naar buiten ik wilde mijn man en zoon niet storen, inmiddels was ik weer flink aan het roken.

Die nacht gebeurde het ik rookte buiten een sigaret,en opeens zag ik bij de buren op het dak ninja’s in van die strakke zwarte pakken sluipen,dit duurde even en toen waren ze weer verdwenen.

Dit was een angstig ervaring maar ik dacht dat het de vermoeidheid alleen was, maar de waan beelden zetten zich door en zelfs overdag begon het. Op een gegeven moment was ik er van overtuigd dat ik de duivel was en langzamerhand iedereen ziek van mijn negatieve invloed zou worden. Ik zag ook werkelijk de mensen dicht om me heen ziek zijn en vroeg daar ook naar. Deze mensen ontkenden dit natuurlijk want er was ook niets aan de hand maar in mijn hoofd wel.

Inmiddels was het 6 dagen na de geboorte van mijn zoon, ik was zo bang, moe en in de war. Ik dacht dat mijn man vreemd ging met de kraamverzorgster en iedereen me wilde vermoorden, dit wilde ik voorzijn dus ik besloot het zelf te doen,en sloot me op het toilet op met een slagersmes, maar ik durfde het niet maar het moest gewoon gebeuren. Gelukkig kreeg ik toen even een helder moment en heb de verloskundige gebeld en haar dringend verzocht om snel bij me te komen omdat ik me helemaal niet goed voel en zelfmoord wil plegen. Ze was er met 5 minuten, ze vroeg me meteen of ik opgenomen wilde worden en ik antwoordde met graag! Ze heeft me vanaf dat moment niet meer alleen gelaten,heeft me geholpen met mijn tas inpakken en liet me geen seconde alleen zelfs op het toilet niet. Ik ben haar heel dankbaar ze was heel rustig en lief voor me, voor mijn man en familie was de schok groot, iedereen was in tranen maar ik was zo blij dat iemand in de gaten had was ik mankeerde. De verloskundigen hadden al wel een vermoeden en bespraken onderling al wel om mij goed in de gaten te houden. Voor de huisarts heb ik geen goed woord over, wel heeft hij maanden later nog zijn excuus aangeboden over het feit dat hij niet doorhad wat er speelde.

Bij de psychiater werd al snel duidelijk dat ik een postpartum psychose had, en ik ben in totaal (met onderbreking) zes weken opgenomen geweest. Een heftige ervaring want er is veel narigheid daar, als medicatie kreeg ik zyprexa, temazepam, antidepressiva en nog een paar waar ik de naam van kwijt ben. De eerste dagen zat ik op een gesloten afdeling,mijn zoon was gewoon thuis en moest over op flesjes melk, het doet me nog steeds zeer als ik foto’s zie waarop anderen hem de eerste flessenvoedingen geven. Wel was ik blij van het tot in de treuren proberen borstvoeding te geven, dat kwam gewoon niet op gang. Nu weet ik dat het allemaal met mijn geestelijke toestand te maken had.

Daarna kwam ik op de open afdeling en is onze zoon ook opgenomen zodat ikzelf voor hem zorgen kon, hij had een eigen kamertje die afgesloten kon worden.’s Nachts verzorgde de verpleging de voedingen zodat ik door kon slapen en dat lukte wel met alle medicatie.

Toen ik naar huis mocht werd ik niet aan mijn lot overgelaten, wel drie keer in de week kwam er een SVP-er of PITT-er om te praten en me met alles te helpen. Lange tijd durfde ik niet meer alleen het huis uit, bang voor wat anderen zouden zeggen tegen mij of om psychotisch te worden. In totaal heb ik een half jaar thuishulp gehad en heb ik anderhalf jaar niet gewerkt. Blij ben ik dat ik nu een diagnose heb dat ik een bipolaire stoornis type 1 heb want ik wist al jaren dat er iets mis was.

Mijn baan heb ik kort nadat ik het werk weer had hervat opgezegd, constante verwijten over dat ik zo was veranderd sinds ik ziek werd kon ik niet meer aan. Verder zijn we best veel “vrienden” en kennissen kwijt geraakt, door onbegrip heeft mijn vertrouwen in mensen heeft een enorme deuk gekregen. Inmiddels heb ik al zes jaar ander werk wat ik met plezier uitoefen en met leuke collega’s en hele sociale en begripvolle leidinggevenden ze weten van mijn ziekte en helaas zit ik daardoor nog wel eens in de ziektewet maar ze zijn heel meegaand.

Ik ben tevreden met mijn leventje nu heb een geweldige man en zoon, en ben ik steeds langer stabiel met de juiste medicatie. Alleen verlang ik nog steeds naar een tweede kind,de psychiaters zijn er niet positief over maar het doet nog steeds pijn om baby’s te zien en soms ontloop ik ze ook.

Mijn leeftijd begint ook een rol mee te spelen maar de angst nog een keer psychotisch te worden is er, ik zou willen dat een arts me kon helpen en het vertrouwen zou geven in een goede afloop.

Marscha.